Το 40 στον ελληνικο κινηματογραφο [Ε]

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008 12:01 πμ |

alt Στον κινηματογράφο, μάλλον ατυχησε η 28η Οκτωβρίου Με κύριο εκφραστη τον Τζεημς Παρις, επί επταετίας θα υπάρξει το ΟΧΙ (1969) με τον Κωστα Πρεκα  [Δημήτρης Νικολάου] και επίσης Βερα Κρουσκα, Στεφανο Στρατηγό και τον Χρηστο Πολίτη [Χέρμαν φον Σβάιτσερ]

Θυμαμαι τι γέλιο και καζούρα έπεφτε στους κατάμεστους κινηματογραφους (υποχρεωτική η παρακολούθηση από τα σχολεία) στις πομπώδεις εξάρσεις του Πρέκα -ή στις ατακες όπως πχ στο Ρούπελ ("Τα οχυρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται"-με εκφορά λόγου, μάλλον ποδοσφαιρική, παρά υποκριτική)

:
 
:
:
:


Διάρκεια: 165 λεπτά
Σκηνοθεσία: Ντίμης (Δημήτρης) Δαδήρας
Σενάριο: Αντώνης Δαυίδ
Μουσική/μουσική επιμέλεια: Γεράσιμος Λαβράνος
Φωτογραφία: Δημήτρης Παπακωνσταντής
Μοντάζ: Παύλος Φιλίππου
Διεύθυνση παραγωγής: Μαίρη Πάρις
Σκηνογραφία: Διονύσης Φωτόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκος Κουτελιδάκης
Νίκος Αναγνωστάκης
Παραγωγή: Art film
Τζέιμς Πάρις

στρατιωτικός σύμβουλος: Αναστάσιος Χούντας (ΣΣ: !!!!!]

Από http://www.cine.gr/article.asp?id=7562&session-id=03f2968637b9b2e1cf82b18ae5d1bab0

Πράγματι, την περίοδο εκείνη παρατηρούμε έναν οργασμό παραγωγών «ιστορικού εθνικού» περιεχομένου, επικεντρωμένου θεματικά καθ΄ολοκληρίαν σχεδόν στην περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και με θέατρο δράσης αποκλειστικά τον ελληνικό χώρο. Είναι βεβαίως συνήθης τακτική των ολοκληρωτικών καθεστώτων, και μάλιστα δεξιάς (άντε ακροδεξιάς) απόκλισης, να ευνοούν την ανάπτυξη μορφών τέχνης με χαρακτήρα εθνικό επικό και με διττό στόχο. Αφενός τον εν γένει ιδεολογικό αποπροσανατολισμό με τον απολίτικο εξωραϊσμό αφαλάτιση μιας εποχής δεδομένα ηρωικής, και αφετέρου με την έμμεση δια της τέχνης, ειδικότερα της κινηματογραφικής, πιστοποίηση πως θεματοφύλαξ αυτού του ηρωικού στοιχείου είναι ο στυλοβάτης του καθεστώτος Στρατός (με κεφαλαίο). Πράγματι, στις ελληνικές παραγωγές της περιόδου της χούντας, οι συνήθεις ήρωες είναι αξιωματικοί (όλων των όπλων) του ελληνικού στρατού, ήρωες της εποποιίας στην Αλβανία και στα Οχυρά, οι οποίοι συνεχίζουν τον αγώνα στην Αντίσταση. Μια Αντίσταση όμως απονευρωμένη, σκιώδη, πλήρως εξαρτημένη απ΄τη Μέση Ανατολή, και όπου οι μη στρατιωτικοί είναι κατά κανόνα γραφικές φιγούρες, φόντος για την ανάδειξη των στρατιωτικών ηρώων. Ο λαός απουσιάζει σχεδόν τελείως. Επίσης η Αντίσταση αυτή είναι καθαρά απολίτικη, οι κατακτητές δεν είναι φορείς του φασιστικού ολοκληρωτισμού, είναι απλώς κακοί Γερμανοί και λιγότερο κακοί έως συμπαθείς Ιταλοί.
Για να επιστρέψουμε στα δικά μας, στο ίδιο μοτίβο όμως, ένα σχεδόν σταθερό σημείο σ΄όλες αυτές τις ελληνικές επικές ταινίες είναι το μελοδραματικό, το βασανισμένο ερωτικό. Οι πρωταγωνίστριες είναι συνήθως ερωτευμένες μ΄ένα ήρωα Έλληνα αξιωματικό, ερωτευμένοι μ΄αυτές είναι σχεδόν πάντα οι πρωταγωνιστικοί τύποι Γερμανών αξιωματικών, αυτές όμως μένουν πιστές στον έρωτά τους και την Ελλάδα..

alt Κλασσικά παραδείγματα η ταινία που έκανε ρεκόρ εισιτηρίων « Υπολοχαγός Νατάσα» 751.117 εισιτήρια (1970/71), παραγωγή ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜΣ του Nίκου Φώσκολου, με το τρίπτυχο Παπαμιχαήλ Βουγιουκλάκη Καρράς , ή η πολύ επιτυχημένη επίσης της προηγουμένης περιόδου (1969/70) « ΟΧΙ» παραγωγή Τζειμς Πάρις, του Δαδήρα, με το τρίπτυχο Πρέκας Κρούσκα Πολίτης (5ο το 69/70 με 554.428 εισιτήρια, πρώτη η της ίδιας θεματικής « Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά» με Βουγιουκλάκη, Παπαμιχαήλ, Αντωνόπουλο, Περγιάλη, Καλογήρου με 739.001 εισιτήρια του Ντίνου Δημόπουλου.

alt Άλλο αρνητικό στοιχείο που συνόδευε τις παραγωγές εκείνες ήταν η φθήνεια των σκηνικών, εσωτερικών και εξωτερικών. Τα εσωτερικά είναι ad hoc προχειροστημένα, θυμίζουν προχειροδουλειές εγχώριων πρώιμων τηλεοπτικών παραγωγών. Τα εξωτερικά, συνήθως συμβατικά, ουδέτερα και ενταγμένα στις ανάγκες περιορισμού του κόστους παραγωγής. Η Αθήνα ως σκηνικό εποχής εμφανίζεται αφύσικα έρημη συνήθως από κόσμο, μια που οι κομπάρσοι (και οι λίγοι που χρησιμοποιούνται είναι αταίρειαστα για την δεκαετία του '40 μακρυμάλληδες) και τα κοστούμια εποχής στοιχίζουν. Βέβαια κάποιες από τις παραγωγές αυτές είναι ιδιαίτερα πλούσιες σε σκηνές μαχών, καλογυρισμένες, όπως το «ΟΧΙ», με πλήθος κομπάρσων, λέγεται δε ότι σε πολλές από αυτές το καθεστώς στην δικτατορία βοήθησε με την παροχή φαντάρων, για τους προαναφερθέντες προπαγανδιστικούς λόγους. Πάντως στο «ΟΧΙ» ο Δαδήρας διαχειρίζεται άριστα τις σκηνές μάχης, το πλήθος σε ανοικτό χώρο. Όλο το πρώτο μέρος της ταινίας (Αλβανία, Ρούπελ) είναι πολύ καλό, όπως και η τελευταία σκηνή, που δε γίνεται φθηνά μελοδραματική, ενώ η ταινία χωλαίνει στο μεσαίο μέρος της (Κατοχή και Αντίσταση).

alt ο Κωστας Καραγιάννης,  γύρισε την μακράν χειρότερη ταινία της εποχής, το « 28η Οκτωβριου Ωρα 5:30» το 1971, με Σαντσο, Πολίτη, Κρούσκα, Κομνηνό, Κατράνη, Σοϊμοίρη, Μπισλάνη, όπου η αντιπαράθεση Ελλήνων και Γερμανών σ` ένα χωριό της Μακεδονίας γίνεται με κώδικες γουέστερν, πιο πολύ δηλαδή θυμίζει προσωπική βεντέτα.
Παραθέτω ένα κατάλογο και άλλων αντιπροσωπευτικών ταινιών του είδους :

Μία γυναίκα στην Αντίσταση, 1971, του Ντίνου Δημόπουλου, με Καρέζη, Καζάκο, Αντωνόπουλο.


alt - Οι γενναίοι πεθαίνουν δυό φορές , 1973 του Τάκη Βουγιουκλάκη με Αντωνόπουλο, Μαυροπουλου


alt - Η Μεσόγειος φλέγεται, 1970, του Δαδήρα, με Πρέκα, Καρρά, Πολίτου, Ρούμπου, Καλλέργης.


alt - Οι τελευταίοι του Ρούπελ, 1971, του Γρηγόρη Γρηγορίου με Πολίτη, Κρούσκα, Σάντσο, Κατσαδράμη


alt - Η χαραυγή της Νίκης, 1971, του Ντίμη Δαδήρα, με Κομνηνό, Αρβανιτη, Κουνελάκη


- Εσχάτη Προδοσία, 1971, του Πάνου Γλυκοφρύδη, με Πρέκα, Ρουσσεα, Καλογήρου, Τζώρτζη


alt - Αερα! Αερα! Αερα!, 1972, του Κώστα Ανδρίτσου με Βόγλη, Καλογεροπούλου, Νέγκα, Μαντζουράνη, Φυσσούν


alt - Αυτοί που μίλησαν με το θάνατο, 1970, του Γιάννη Δαλιανίδη, με Λάσκαρη, Φέρτη, Εξαρχάκο, Νανέρη, Σειληνό, Κατράκη, Ζερβό, Ζαφειρίου, Παναγιώτου. Ναι, μέχρι και ο Γιαννης Δαλιανίδης γύρισε τέτοιου περιεχομένου ταινία, και μάλιστα μ΄ένα πειστικότατο, ίσως τον πειστικότερο όλων των αναλόγων ταινιών δωσίλογο, το Μάνο Κατράκη, και την ιδιάζουσα περίπτωση για τις ταινίες αυτές αντιστασιακού πατριώτη μη ηρωικού, του Χρόνη Εξαρχάκου, που σπάει στα βασανιστήρια των Γερμανών και καρφώνει, εν συνεχεία δε αυτοκτονεί από τύψεις, καθώς, όπως είπαμε, ήταν καλών προθέσεων. Πράγματι ένα ενδιαφέρον στοιχείο των ταινιών αυτών είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζουν τους δωσίλογους, χαφιέδες, συνεργάτες των Γερμανών κλπ. Λες και οι άνθρωποι αυτοί βγήκαν απ΄ το πουθενά, λες και δεν προήλθαν από το ήδη υπάρχον τότε παρακράτος, τέως βασιλικό ή μεταξικό, ή από ευνοούμενες του μεταξικού καθεστώτος φασίζουσες οργανώσεις, αλλά ήσαν όλοι ανερμάτιστοι, αλήτες, αντικοινωνικά περιθωριακά άτομα, αλκοολικοί, ναρκομανείς, ή αλλοδαποί πεμπτοφαλαγγίτες.

Βεβαίως και πρίν από την δικτατορία είχαν γυριστεί ανάλογης θεματολογίας ταινίες, με αισθητή βεβαίως διαφορά τόσο σεναριακά, όσο και αισθητικά υφολογικά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ήσαν όλες αξιόλογες, αντίθετα κάποιες από αυτές ήταν το ίδιο κακές, αλλά χωρίς τις υπερβολές της χουντικής περιόδου. Χαρακτηριστικά αναφέρω τις εξής :
alt- Το νησί των γενναίων, 1959, του Ντίμη Δαδήρα, με Αλεξανδράκη, Καρέζη, Γεωργούλη, Καλλέργη, όχι τίποτε ιδιαίτερο, με πιο θετικό της στοιχείο την εκπληκτική μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, και το πολύ γνωστό και διεθνώς επιτυχημένο τραγούδι «Μη τον ρωτάς τον ουρανό»


alt- Προδοσια, 1964, του Κώστα Μανουσάκη, με Φυσσούν, Κατράκη, Φωτίου, Μυράτ, Νικολαϊδη, Σαρρή. Καλή και πρωτότυπη ταινία.


- Το Μπλόκο, 1966, του
Άδωνι Κύρου, με Καζάκο, Κατράκη, Φέρτη, Λαδικού, Καλογεροπούλου, Ζ. Σαρρή, Αγαγιώτου, αριστερών και νεορεαλιστικών προθέσεων ταινία, με θέμα το μπλόκο της Καισαριανής, που σε μια δύσκολη εποχή, με αρκετή επιτυχία αντεπεξήλθε τις συμπληγάδες της προδικτατορικής λογοκρισίας, αλλά και της ιδεολογικής της στράτευσης- ένταξης.


alt- Κοντσέρτο για πολυβόλα, 1966, του Ντίνου Δημόπουλου (σενάριο Φώσκολου) με Καρέζη, Καζάκο, Κατράκη, Μπάρκουλη, μια ταινία σε στυλ φωτορομάντζου, με σεναριακές υπερβολές, που όμως κατόρθωνε να καθηλώνει τους θεατές.

6 RSS Feed για αυτό το θέμα

flyind
ο/η Γιώργος Χ έγραψε
στις Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008 1:38 μμ:

Πολύ καλό αφιέρωμα φίλε...

Ετσι για να θυμόμαστε την ...Πρεκειάδα

zoubi_60
ο/η Ζουμπη Παπαδοπούλου έγραψε
στις Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008 1:44 μμ:

Και τι δε μας θύμισες μ' αυτό το πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα...

peppas250955
ο/η Θεοδωρος Πέππας έγραψε
στις Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008 1:50 μμ:

Πρέκας, Χρήστος Πολίτης-ο Δημητρης Μπισλάνης μονίμως γερμανος αξιωματικός (παρά λιγο να του κοψει σύνταξη η Βέρμαχτ!) ο Φερναντο Σαντσο σε αρπαχτες.. η σεξυ Βερα Κρούσκα .... αναμνησεις

plato203
ο/η Αλέξανδρος Στεφανίδης έγραψε
στις Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008 2:42 μμ:

Για τη Βέρα Κρούσκα αξίζει κανείς να πεί ότι είναι απολαυστικό ακόμα και να σε εκτελούνε μαζί της...Να γιατί του Πρέκα του έμεινε εντύπωση ότι είναι ήρωας πολέμου και πολέμησε στην πραγματικότητα. Δεν θέλει πολύ...

avatar
ο/η Αγγελής Σπύρος έγραψε
στις Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012 3:27 μμ:

Το 1971 θαύμασα στην κρατική τηλεόραση: ¨Τα δίχτυα της αράχνης¨με τον Γιάννη Κατράνη. Να δοθούν σε C.D - D.V.D - VIDEO αν έχουν διασωθεί μετά το 1989. Άκουσα να λένε ότι κάηκαν οι φάκελοι παρακολούθησης πολιτικών προσώπων και κύρια των κομμουνιστών. Οι χουντικοί έφταιξαν που τους έστελναν στα ξερονήσια ( π.χ Γυάρος, Μακρόνησος και άλλα ευαγή ιδρύματα για δωρεάν διακοπές ).

avatar
ο/η Αγγελής Σπύρος έγραψε
στις Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012 3:31 μμ:

Ευτυχώς πέθανε ο Ιωαννίδης στις 16 - 08 - 2010.

Το σχόλιο σας

Έχετε λογαριασμό στο Pathfinder;

XHTML: Μπορείτε να χρησιμοποιείσετε τα tags: <a href= title=> <abbr title=> <acronym title=> <b> <blockquote cite=> <code> <em> <i> <strike> <strong>


Profile

peppas250955 Θεοδωρος Πέππας
Aθηνα
Το προφίλ μου

Παθολόγος-Λοιμωξιολόγος, 58 ετών, σύζυγος Ουρανία, γιός Θανος Δηλωση: Εικονες από άλλες πηγές δεν μπαίνουν με σκοπό οποιοδήποτε οικονομικό όφελος

Σελίδες

Προηγούμενα θέματα

Αναζήτηση

Weather Forecast | Weather Maps | Weather Radar
myspace hit counter
counter