Blog Th A P

Συμφωνώ κατ' αρχήν μαζί σου -για την τήρηση των νόμων και τα σχετικά, στα ιατρικά εννοείται ότι τα αποδέχομαι χωρίς να εκφέρω καν άποψη, αστείο θα ήταν. Απλώς έχω μια ένσταση στην εν γένει αντιαπαγορευτική πολιτική για λόγους αρχής, επειδή από ενα σημείο και μετά πλήττεται το δικαίωμα του καθενός να διαθέτει τον εαυτό του. Εξηγούμαι. Ορθώς απαγορεύεται το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους όπου όλοι, καπνιστές και μη, είναι υποχρεωμένοι να μπαίνουν: χώροι εργασίας του καθενός, δημόσιες υπηρεσίες, συγκοινωνίες. Από εκεί και πέρα, αποδέχομαι την απαγόρευση καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, όπως οι κινηματογράφοι ή τα θέατρα όπου δεν υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας διακριτών χώρων καπνιστών-μη καπνιστών και όπου, εν πάσει περιπτώσει, οι δυο πραγματικότητες (καπνιστές και μη) συνυπάρχουν για περιορισμένο χρόνο. Στη βάση, όμως, της αρχής ότι πρέπει να προστατευθεί τόσο το δικαίωμα του μη καπνιστή (προσπαθώ να ανήκω σε αυτή την κατηγορία) όσο και το δικαίωμα του καπνιστή, διαφωνώ πλήρως με την καθολική απαγόρευση σε χώρους διασκέδασης και εστίασης. Θεωρώ εύλογο να συζητηθεί μια λύση που, λ.χ., θα προβλέπει ότι όσα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος έχουν ένα μέγεθος "α" (θα οριστεί) που επιτρέπει τη δημιουργία πραγματικά διακριτών χώρων καπνιστών-μη καπνιστών, πρέπει να δημιουργήσουν τέτοιους χώρους. Για τα υπόλοιπα, θεωρώ ότι θα πρέπει να πάμε, νομοθετικά, σε μια λύση που να προβλέπει λ.χ. ότι σε κάθε περιοχή "τάδε" (θα οριστεί) όπου λειτουργούν τέτοια μαγαζιά, ένα ποσοστά "χ" θα έχει άδεια καπνιστική και ένα ποσοστσό "ψ" (ας πούμε, λίγο μεγαλύτερο από το πραγματικό ποσοστό μη καπνιστών) θα έχει άδεια αποκλειστικά για μη καπνιστές. Και ο καθένας μας επιλέγει με την παρέα του που θα πάει.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ Κ.ΠΕΠΠΑ! ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΑΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΧΟΜΑΙ ΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥΣ.

Υπήρξατε ποτέ μη καπνιστής; Ακόμα και με νόμους οι καπνιστές εξακολουθούν να μας λιβανίζουν παντού, ως πότε; Μακάρι να εφαρμόζονταν οι νόμοι, να μην χρειάζεται να γίνομαι αντιπαθής....Καλή αρχή!

ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ!:)

Πολλή συζήτηση γίνεται και θα γίνεται πάντα για το θέμα, με διάφορες απόψεις. Είχα την ευκαιρία να δω τα πράγματα κι από τις δύο όχθες. Πριν από 3 χρόνια ακριβώς, στις 31-5-2005 είπα να μην καπνίσω για μια μόνο μέρα, λόγω και της συγκεκριμένης ημέρας. Τα κατάφερα. Την επομένη είπα να συνεχίσω για δεύτερη μέρα. Και τα κατάφερα. Την τρίτη μέρα τα ξανακατάφερα. Και έτσι συνέχισα και το 'κοψα μετά από 20 χρόνια ενός και πλέον πακέτου την ημέρα. Περιττό να πω ότι σήμερα αισθάνομαι άλλος άνθρωπος. Τον πρώτο καιρό συνάδελφος στο σχολείο μου λέει: "καλά του έκανες αλλά παρακάλα να μη σου τύχει τίποτα δύσκολο πριν περάσουν μήνες ίσως και χρόνια γιατί θα το ξαναρχίσεις εντατικότερα". Συμπτωματικά το δύσκολο ήρθε μέσα σε εβδομάδες (νοσοκομεία κλπ για στενά συγγενικά μου πρόσωπα). Κι όμως κράτησα και σήμερα αισθάνομαι περίφημα! Συμπέρασμα, όποιος θέλει να το κόψει το κόβει. Τώρα βέβαια ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει για τον εαυτό του, αλλά επιτέλους κάποτε πρέπει να λειτουργήσουμε και ως πολιτισμένη χώρα. Αρκεί όπως είπες Θόδωρε οι νόμοι να εφαρμόζονται. Ας μην παραδειγματιστούμε από τους "πολιτισμένους" δυτικούς συμμάχους μας αλλά από τους απολίτιστους - ως τέτοιους δεν τους θεωρούμε; - εξ ανατολών γείτονές μας. Και κάτι τελευταίο: Πριν από μισή ώρα άκουγα τον Κρεμαστινό στην τηλεόραση να λέει ότι όπου εφαρμόστηκε - πραγματικά όμως - το μέτρο, υπήρξε μείωση των εμφραγμάτων και των εγκεφαλικών κατά πολλές ποσοστιαίες μονάδες...

Πάντως βοηθάει σε μερικές παθήσεις: 1) Στην ελκώδη κολίτιδα (υπάρχει και τεκμηριωμένη θεραπεία με patch νικοτίνης) και 2) μειώνει την επίπτωση καρκίνου ενδομητρίου (το τελευταίο το έλαβα χθες με mail). Αν θέλετε και άλλα ενισχυτικά....το κάπνισμα προκαλεί σίγουρα στεφανιαία νόσο αλλά όχι τόσο εκτεταμένη σε σχέση με άλλους παράγοντες κινδύνου (διαβήτης, υπερλιπιδαιμία κλπ). Αυτό λέγεται smoking paradox (βάλτε το σαν λέξη κλειδί σε μηχανή αναζήτησης και θα δείτε ότι λέω αλήθεια). Καπνίστε άφοβα...πώς θα ζήσουμε κι εμείς οι Καρδιολόγοι!

Πατήστε τους! Τίποτα δε σέβονται οι αθεόφοβοι!

Ναι, λοιπόν, I'M BACK!

Και τώρα θα ξαναρχίσουμε τα παιχνιδάκια με τους πίνακες που παίζαμε πέρσι! Καταλαβαίνω πως ήμουν ο πιο σκληρός αντίπαλος...

Αχ, πόσο μου έλειψε το ίντερνετ!

Επέστρεψα. Καπνίζω κανά τσιγαράκι που και που (και όχι κάθε μέρα!), γιατί γουστάρω (και όχι για την ελκώδη κολίτιδα, από την οποία χρονίως υποφέρω). Σαν "μέτριος" (και κάτω του μετρίου καπνιστής) σέβομαι πάντοτε τους μη καπνιστές. Δεν μου αρέσει να μου επιβάλλουν, όμως, τον "σεβασμό".

Αγαπητέ Θόδωρε: Μια άλλη οπτική γωνία και μερικά στοιχεία: (περιληπτικό απόσπασμα από εργασία μου που παρουσιάστηκε σε συνέδριο το Σεπτέμβριο 2007 και θα δημοσιευθεί και στα Ελληνικά):

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών της Παγκόσμιας Τράπεζας, ένα από τα κυριότερα μέτρα πολιτικής κατά του καπνίσματος είναι η υψηλή φορολόγηση των προϊόντων καπνού. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αυτές (1999), στις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες, (υποτίθεται ότι) κάθε αύξηση της τιμής κατά 10% επιφέρει μείωση της κατανάλωσης κατά 4% ενώ συγχρόνως (είναι καλά υπολογισμένο) αυξάνει τα φορολογικά έσοδα. Έχουν περάσει 21 χρόνια από τότε που η ΕΕ, στα πλαίσια του Προγράμματος «Η Ευρώπη κατά του Καρκίνου», πήρε 73% θετική απάντηση στο ερώτημα που έθεσε στους Ευρωπαίους πολίτες «συμφωνείτε σε μια πολύ μεγάλη αύξηση στη φορολογία των προϊόντων καπνού μέρος των εσόδων της οποίας θα διοχετευθεί στην καταπολέμηση του καρκίνου;» Το ερώτημα αυτό αποτέλεσε τη βάση για την εφαρμογή πολιτικής εναρμόνισης της φορολογίας προϊόντων καπνού με έρεισμα την προστασία της δημόσιας υγείας (Οδηγίες 79/92 και 80/92). Η πολιτική αυτή, που άρχισε να εφαρμόζεται στην ΕΕ ουσιαστικά από το 1993, οδήγησε τις τιμές των προϊόντων καπνού σε πολύ υψηλά επίπεδα σε όλες τις χώρες. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, η τιμή της πιο δημοφιλούς «μάρκας» τσιγάρων αυξήθηκε κατά 295% από το 1987 και κατά 111% από το 1992 μέχρι το 2007 αντίστοιχα. Το 2004, τα συνολικά φορολογικά έσοδα των 25 χωρών της ΕΕ από τα προϊόντα καπνού ήταν 77,9 δις Ευρώ από τα οποία τα 61,6 δις Ευρώ αντιστοιχούσαν σε φόρο κατανάλωσης και τα υπόλοιπα σε ΦΠΑ. Στη χώρα μας, τα έσοδα από το φόρο κατανάλωσης καπνού το 2004 αντιστοιχούσαν περίπου στο 26,5% της δημόσιας δαπάνης για την υγεία.

Από τα παραπάνω, ένα είναι βέβαιο. Στη χώρα μας η αύξηση της τιμής των προϊόντων καπνού δεν επηρέασε καθόλου την κατανάλωση. Στο διάστημα 1994-2005, όχι μόνο δεν μειώθηκε αυτή αλλά αντιθέτως ήταν και ανοδική (περίπου 17,6%). Επίσης, δυστυχώς, καμία χώρα (από τις τότε 12) της ΕΕ, δεν εφάρμοσε την «υπόσχεση» ότι μέρος των εσόδων της φορολογίας προϊόντων καπνού θα διοχετευθεί στη μάχη κατά του καρκίνου (μόνον το ΗΒ το ανακοίνωσε αλλά ποτέ δεν το εφάρμοσε στην πράξη).

Το θέμα που θίγω είναι τεράστιο και δεν μπορεί να παρουσιαστεί εδώ. Κάνω όμως μερικές απλές σκέψεις: Αν πραγματικά ήθελαν οι κυβερνήσεις, θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη διακοπή του καπνίσματος διοχετεύοντας τους φόρους κατανάλωσης (και κρατώντας το ΦΠΑ) σε δραστηριότητες που στο τέλος θα απέβαιναν υπέρ των σημερινών (και μελλοντικών μη) καπνιστών. Τα παίρνουν που τα παίρνουν από τους καπνιστές με την αιτιολογία ότι βλάπτεται η υγεία τους (πρόσφατα αναγνωρίστηκε το κάπνισμα και ως πάθηση και όχι απλή εξάρτηση). Δεν θα έπρεπε να τα επιστρέφουν για το καλό τους (ανάπτυξη δωρεάν αντικαπνιστικών υπηρεσιών) και το καλό όλων μας (π.χ. έρευνα του καρκίνου, έρευνα των ασθενειών που συνδέονται με το κάπνισμα και πολλά άλλα); Δεν είναι προφανές ότι οι καπνιστές, με τη βλαβερή γι αυτούς συνήθεια, επιχορηγούν μέσω της φορολογίας όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους;

Αστέριος Α. Τέρπος

Αγαπητέ Θόδωρε: Μια άλλη οπτική γωνία και μερικά στοιχεία: (περιληπτικό απόσπασμα από εργασία μου που παρουσιάστηκε σε συνέδριο το Σεπτέμβριο 2007 και θα δημοσιευθεί και στα Ελληνικά):

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών της Παγκόσμιας Τράπεζας, ένα από τα κυριότερα μέτρα πολιτικής κατά του καπνίσματος είναι η υψηλή φορολόγηση των προϊόντων καπνού. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αυτές (1999), στις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες, (υποτίθεται ότι) κάθε αύξηση της τιμής κατά 10% επιφέρει μείωση της κατανάλωσης κατά 4% ενώ συγχρόνως (είναι καλά υπολογισμένο) αυξάνει τα φορολογικά έσοδα. Έχουν περάσει 21 χρόνια από τότε που η ΕΕ, στα πλαίσια του Προγράμματος «Η Ευρώπη κατά του Καρκίνου», πήρε 73% θετική απάντηση στο ερώτημα που έθεσε στους Ευρωπαίους πολίτες «συμφωνείτε σε μια πολύ μεγάλη αύξηση στη φορολογία των προϊόντων καπνού μέρος των εσόδων της οποίας θα διοχετευθεί στην καταπολέμηση του καρκίνου;» Το ερώτημα αυτό αποτέλεσε τη βάση για την εφαρμογή πολιτικής εναρμόνισης της φορολογίας προϊόντων καπνού με έρεισμα την προστασία της δημόσιας υγείας (Οδηγίες 79/92 και 80/92). Η πολιτική αυτή, που άρχισε να εφαρμόζεται στην ΕΕ ουσιαστικά από το 1993, οδήγησε τις τιμές των προϊόντων καπνού σε πολύ υψηλά επίπεδα σε όλες τις χώρες. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, η τιμή της πιο δημοφιλούς «μάρκας» τσιγάρων αυξήθηκε κατά 295% από το 1987 και κατά 111% από το 1992 μέχρι το 2007 αντίστοιχα. Το 2004, τα συνολικά φορολογικά έσοδα των 25 χωρών της ΕΕ από τα προϊόντα καπνού ήταν 77,9 δις Ευρώ από τα οποία τα 61,6 δις Ευρώ αντιστοιχούσαν σε φόρο κατανάλωσης και τα υπόλοιπα σε ΦΠΑ. Στη χώρα μας, τα έσοδα από το φόρο κατανάλωσης καπνού το 2004 αντιστοιχούσαν περίπου στο 26,5% της δημόσιας δαπάνης για την υγεία.

Από τα παραπάνω, ένα είναι βέβαιο. Στη χώρα μας η αύξηση της τιμής των προϊόντων καπνού δεν επηρέασε καθόλου την κατανάλωση. Στο διάστημα 1994-2005, όχι μόνο δεν μειώθηκε αυτή αλλά αντιθέτως ήταν και ανοδική (περίπου 17,6%). Επίσης, δυστυχώς, καμία χώρα (από τις τότε 12) της ΕΕ, δεν εφάρμοσε την «υπόσχεση» ότι μέρος των εσόδων της φορολογίας προϊόντων καπνού θα διοχετευθεί στη μάχη κατά του καρκίνου (μόνον το ΗΒ το ανακοίνωσε αλλά ποτέ δεν το εφάρμοσε στην πράξη).

Το θέμα που θίγω είναι τεράστιο και δεν μπορεί να παρουσιαστεί εδώ. Κάνω όμως μερικές απλές σκέψεις: Αν πραγματικά ήθελαν οι κυβερνήσεις, θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη διακοπή του καπνίσματος διοχετεύοντας τους φόρους κατανάλωσης (και κρατώντας το ΦΠΑ) σε δραστηριότητες που στο τέλος θα απέβαιναν υπέρ των σημερινών (και μελλοντικών μη) καπνιστών. Τα παίρνουν που τα παίρνουν από τους καπνιστές με την αιτιολογία ότι βλάπτεται η υγεία τους (πρόσφατα αναγνωρίστηκε το κάπνισμα και ως πάθηση και όχι απλή εξάρτηση). Δεν θα έπρεπε να τα επιστρέφουν για το καλό τους (ανάπτυξη δωρεάν αντικαπνιστικών υπηρεσιών) και το καλό όλων μας (π.χ. έρευνα του καρκίνου, έρευνα των ασθενειών που συνδέονται με το κάπνισμα και πολλά άλλα); Δεν είναι προφανές ότι οι καπνιστές, με τη βλαβερή γι αυτούς συνήθεια, επιχορηγούν μέσω της φορολογίας όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους;

Αστέριος Α. Τέρπος

Η αιώνια Ελλάς μίαν μόνον ανάγκη έχει Νόμου "περί τηρήσεως των άλλων νόμων" Ωραότατο το άρθρο του Παπαχελά στην χθεσινή Καθημερινή http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100038_01/06/2008_272230

Όταν μια μερίδα πληθυσμού έχει ένα νόσημα και μάλιστα μεταδοτικό που οδηγεί στο θάνατο περιθωριοποιείτε και μπαίνει σε καραντίνα .. μήπως ήρθε ο καιρός να αμυνθεί η κοινωνία απέναντι στο θάνατο που προκαλείτε στα μέλη της από ένα μέρος της έστω και μεγάλο, τους καπνιστές.? μήπως πρέπει να μπουν σε καραντίνα και να πάψουν να θεωρούντο ίσοι με τους υπόλοιπους οι εξαρτημένοι από τα τσιγάρα?